Prawdziwa perła łacińskiego duchowieństwa

„To wszystko, co Kościół czyni przez swoje sługi, pasterzów, aby parafie utrzymać w wierze i moralności, przyczynia się w szczególności do dobrego wychowania dzieci. Wiara i obyczaje chrześcijańskie, które panują w parafii, są niby duchową atmosferą, w której dzieci oddychają i wzrastają. Jak każda okolica ma swoje zwyczaje i obyczaje, które przechodzą tradycyjnie na młodsze pokolenie, tak przechodzi i duch religijny”. (Ks.Zygmunt Gorazdowski)

W myślach i sercu ks. Gorazdowskiego i wielu innych kapłanów Archidiecezji Lwowskiej dojrzewała wola utworzenia zrzeszenia kapłanów diecezjalnych.

Marzenie spełniło się, gdy w 1879r powstało we Lwowie Towarzystwo pod nazwą „Boni Pastoris”. Czasopismo „bonus Pastor”wychodzące od 1877r poświęcone wyłącznie sprawą kościelnym i kwestiom teologicznym, stało się z czasem obrazem działalności Towarzystwa „Boni Pastoris”, miejscem dyskusji i inicjatyw członków. Kapłani zrzeszeni w Towarzystwie mieli sobie wzajemnie pomagać w utrzymaniu i pomnażaniu ducha kapłańskiego i życia Bożego przez wspólne odprawianie rekolekcji. Mieli wspólnym wysiłkiem udostępnić i zorganizować misje dla ludzi po parafiach, oraz starać się, aby jak najwięcej powstawało kaplic w miejscowościach odległych od kościoła parafialnego.

Do zarządu powstałego Towarzystwa „Boni Pastoris” ks. Gorazdowski nie wszedł – mimo jak pisze abp Seweryn Morawski: „najwięcej pracy i zasługi położył około zawiązania tego Towarzystwa i niezawodnie byłby najpożyteczniejszym w Wydziale”. Mimo, iż nie był w zarządzie, to pracował bardzo aktywnie w Towarzystwie. I już 9 lipca 1879r w miejsce ks. Hołyńskiego do Wydziału Towarzystwa „Bonus Pastor” wszedł ks. Gorazdowski i od tego czasu pełnił funkcję sekretarza Towarzystwa, a później funkcję wiceprezesa.

Towarzystwo nakładało zobowiązania i obowiązki na członków zrzeszonych

Towarzystwie. Należący do Towarzystwa kapłani byli zobowiązani przynajmniej raz na dwa lata uczestniczyć w rekolekcjach. Towarzystwo zapewniało odpowiedni dobór rekolekcjonistów, organizowało do wyboru kilka serii rekolekcji w różnych miejscowościach i terminach, pobierało niskie odpłatności za mieszkanie i wyżywienie, załatwiało zniżki kolejowe.

Jednym z celów Towarzystwa było, aby: „ułatwiać rządcom parafii pracę około dobra dusz ich pieczy powierzonych”.

Ułatwień dokonywano poprzez odprawianie misji dla ludzi po parafiach i budowanie kaplic w miejscowościach odległych od kościoła parafialnego.

Ks. Gorazdowski w statucie „Bonus Pastor” napisał, że to właśnie wielkie odległości od kościoła powodują, iż „ludność odzwyczaja się z czasem od nabożeństwa, słuchania Słowa Bożego i uczęszczania do św. Sakramentów, a skutkiem tego pogrąża się coraz bardziej w grubej niewiadomości prawd do zbawienia potrzebnych”. Towarzystwo stworzyło specjalny fundusz przeznaczeniem na budowę kaplic. W prasie pisano odezwy do kapłanów. A oto i jedna z nich: „Jeżeliby, który z Wielmożnych Braci potrzebował pomocy na dokończenie kaplicy lub w celu zachęcenia parafian swych do postawienia nowej kaplicy tam, gdzie jej najbardziej potrzeba, niech się zgłosi do nas, a udzielimy mu najchętniej potrzebnej pomocy”.

Systematycznie były przeprowadzane misje, o których ks. Gorazdowski, jako sekretarz „Bonus Paster”pisał. Bywał i tak, że sam wyjeżdżał na misje. Na Bukowinie, w Guzakomorach i Jakobinach przez trzy tygodnie ks.Gorazdowski głosił misje. Statut „Bonus Pastor”nakazywał opiekę nad chorymi członkami Towarzystwa. Było to codziennością dla księży, aby czynić miłosierdzie w myśl słów Chrystusa „byłem chory, a odwiedziliście Mnie”.

Ustawy „Bonus Pastor” zawierały także nakaz modlitwy za zmarłych członków Towarzystwa.Ważną rzeczą było to, że Towarzystwo nie tylko wspomagało kapłanów obrządku łacińskiego, ale i greckokatolickich. Nie przypadek zrządził, że obok św. Franciszka Ksawerego patronem Towarzystwa był św.Jozafat – męczennik w walce o Unię Brzeską.

Sprawozdaniach „Bonus Pastor” pisano: „że nie tylko wierni obrządku łacińskiego, ale również grekokatolicy mogli korzystać z misji czy rekolekcji parafialnych organizowanych z ramienia „Bonus Pastor”; że lud ruski żywy udział bierze w podobnych ćwiczeniach”.

Towarzystwo „Bonus Pastor”brało udział w pogłębianiu i utrwalaniu jedności wśród katolików odmiennych obrządków, co w czasach zaostrzających się na tym polu antagonizmów nie było bez znaczenia.

Założeniem Towarzystwa była także współpraca z członkami honorowymi, z ludźmi świeckimi, mogły być „wszystkie osoby wyznania katolickiego bez różnicy stanu, płci i obrządku, z tej lub innej diecezji”.(czytamy w statucie)

Towarzystwo rozwijało się i w 1880r pisano w sprawozdaniu: „Dzięki Bogu powiększa się nasze Towarzystwo nieustannie i liczy obecnie 180 członków, z których 169 czynnych tj. kapłanów naszej archidiecezji, a 11 członków honorowych, z rozmaitych stanów włościan, mieszczan i szlachty, mężczyzn i niewiast”.Za całokształt pracy kapłańskiej i charytatywnej oraz twórczą działalność w Towarzystwie „Bonus Pastor” i innych Towarzystwach księdza Gorazdowskiego Ojciec Święty Jan Paweł II podczas Mszy Św. beatyfikacyjnej we Lwowie w dniu 26 czerwca 2001r obok „Księdza dziadów”,: Ojca Ubogich”nazwał go „prawdziwą perłą duchowieństwa łacińskiego”.

Wanda Wojtuszewska

2017-12-12T23:33:22+00:00 12 grudnia 2017|